Aktualności
Administracja
Media
  • Facebook
Archiwa

WDRAŻANIE KONCEPCJI PLANU DALTOŃSKIEGO W PRZEDSZKOLU MIEJSKIM NR 2 IM. WANDY CHOTOMSKIEJ W KOŁOBRZEGU

Od roku 1 września 2016 r. rozpoczęłyśmy z wychowankami naszego przedszkola realizację z koncepcji pracy według planu daltońskiego. pragniemy udoskonalić dotychczasową rzeczywistość przedszkolną. Za twórczynią systemu Helen Parkhurst chcemy pragniemy udoskonalić dotychczasową rzeczywistość przedszkolną. Chcemy nauczyć dzieci, iż nie ma samodzielności bez szacunku dla różnic indywidualnych, nie ma współpracy bez poszanowania innych osób,  z którymi współdziałamy lub musimy współdziałać. Naszym celem jest wyposażenie małego dziecka w umiejętności, które pozwolą mu radzić sobie z różnymi problemami na kolejnych etapach edukacyjnych a później w dorosłym życiu.

Po pierwszym roku spotkałyśmy się na omówieniu sukcesów, wątpliwości i  ewentualnych porażek  dotyczących realizowanej Koncepcji. Z naszych dyskusji wysnułyśmy następujące wnioski:

  • Nie wszystkie panie do końca  potrafią poradzić sobie z wprowadzonymi zmianami, mają wewnętrzny opór przed nimi.
  • Obawy – czy sobie poradzę?, czy potrafię?, czy warto?, czy jestem wystarczająco kreatywna?, itp.
  • Strach o  samodyscyplinę w przygotowaniu zadań tygodniowych.
  • Niepewność, czy dzieci poradzą sobie z nowymi wyzwaniami.
  • Czy zaakceptują wprowadzone zmiany i czy będą chciały współpracować.
  • Czy nasze działania przyniosą pożądane efekty?

Rozmawiałyśmy  o swoich  osiągnięciach o tym, co udało się zrealizować, jakie działania najlepiej się sprawdzają się w danych grupach? Zebrane wypowiedzi zapisałyśmy w następujący sposób:

NASZE OSIĄGNIĘCIA:

  • Dzieci same sprawdzają czy już wykonały zadania i co jeszcze mają do zrobienia;
  • Chętnie wykonują zadania dokonując samodzielnie wyboru poprzez losowanie zadania do wykonania w grupie czy w parach;
  • Zadania wykonują samodzielnie, a jeśli nie potrafią to dopytują prawej ręki nauczyciela, lub eksperta wyznaczonego w danym tygodniu;
  • Dzieci potrzebujące pomocy nie boją się poprosić o wsparcie kolegi;
  • Chętnie pomagają innym, kiedy widzą, że ktoś ma jakiś problem;
  • Czują się w obowiązku, aby wykonywać zadania;
  • Chętnie wywiązują się z przydzielonych im czynności za które są odpowiedzialne (np. dyżury, kalendarz pogody, itp.);
  • Pamiętają i  zaznaczają swoja obecność na tablicy obecności;
  • Samodzielnie wykonują czynności dostosowane do ich umiejętności;
  • Potrafią korzystać z instrukcji czynnościowych czy to w szatni, łazience czy podczas zajęć;
  • Starają się rozwiązywać konflikty bez pomocy nauczyciela;
  • Potrafią dokonać samooceny;
  • Potrafią współpracować w parach i w grupie;
  • Dzielą między sobą obowiązki lub zadania i wspólnie je wykonują.

 REFLEKSJE…

Jeżeli my nauczyciele jesteśmy przekonani o celowości i skuteczności realizowanych zadań i programów, to dzieci z ochotą i entuzjazmem będą uczestniczyły w proponowanych działaniach. Dostrzegamy, że dzieci  w naturalny sposób wykazują samodzielnie inicjatywę. Bawiąc się i pracując- uczą się a jednocześnie, czerpią radość z odkrywania i doświadczania nowych rzeczy. Same włączają się w pomoc innym, chętnie wypełniają swoje obowiązki, uczą się od siebie nawzajem, są samodzielne i radosne.

Edukacja wg Planu Daltońskiego niesie ze sobą wiele korzyści. Dzieci same zaczynają poszukiwać odpowiedzi na pytania,  i wyzwania z którymi zmierzają się na co dzień . Potrafią znaleźć pomoc już nie tylko u dorosłych ale również wśród rówieśników. Dbają nie tylko o siebie ale dostrzegają również problemy swoich rówieśników.

            Wśród naszej kadry zacieśniła się więź i  wzajemna wymiana doświadczeń. Chętnie dzielimy się swoimi pomysłami, obawami, sukcesami i porażkami. Wzajemnie się wspieramy i czerpiemy inspiracje z sukcesów swoich koleżanek. Zaobserwowałyśmy podczas wprowadzanych zmian, że niekiedy czujemy się niepotrzebne a wręcz przeszkadzamy dzieciom, gdy z przyzwyczajenia próbujemy im pomóc. Spotykamy się z takimi głosami dzieci jak: PRZECIEZ WIEM , ALE JA SAM POTRAFIĘ, MUSZĘ TO ZROBIĆ, JA POMOGĘ PROSZĘ PANI.  Jest to niezwykle dla nas inspirujące i radosne przeżycie, gdyż na naszych oczach dzieci osiągają sukcesy i to o wiele wcześniej niż w latach poprzednich. Nie możemy nie wspomnieć o rodzicach, którzy również obserwują zmiany w zachowaniu, samoobsłudze i podejściu do obowiązków swoich dzieci. Są bardzo  zadowoleni z  wprowadzonej koncepcji, chętnie włączają się w jej realizację poprzez uczestnictwo w wielu akcjach podejmowanych przez grupy z naszego przedszkola. Włączając się w weekendowe zadania do wykonania wspólnie z dziećmi. Z dużym zaangażowaniem przygotowują się wspólnie z dziećmi do roli ekspertów w ulubionych przez siebie czynnościach, pasjach, rozrywkach czy też dzieląc się swoimi doświadczeniami z pracy , z urlopu czy też innej formy spędzania czasy wolnego ze swoimi dziećmi. Często i chętnie przenoszą  na grunt domowy zasady panujące w przedszkolu dzięki czemu kontynuują nasze działania.

Nowa metoda go na potrzeby innych, odpowiedzialnego za swoje decyzje a przede wszystkim szanującego siebie i innych.

jest niezwykle prosta ale wymaga od nas dorosłych dużej samodyscypliny i konsekwencji podczas jej wprowadzania. Wymaga  od nas dorosłych całkowitej zmiany mentalności i sposobów działania i pracy. Systematyczność, kreatywność i odpowiedzialność nauczyciela jest miarą sukcesów naszych dzieci nie tylko tu i teraz ale przede wszystkim w przyszłym, dorosłym życiu. Nasi wychowankowie kształcą w sobie cechy, które w dzisiejszych czasach są niezwykle pożądane i cenione.  Teraz to nie my–dorośli- nauczyciele ale dzieci są sprawcami i żywym dowodem na to, że Plan daltoński jest według nas jest jednym z najskuteczniejszych sposobów na wychowanie pokolenia wrażliwe

Przygotowały: mgr Agnieszka Leper

 

Comments are closed.